~* Be Bow Pandora Box *~

อ่า เพื่อนๆคงเบื่อใช่มั้ย กับเนื้อหาสเปซเศร้าๆซึมๆน้ำตาท่วมคีย์บอร์ด

แต่ขอให้กลั้นใจอ่าน อีกซักเรื่องแล้วกันนะ

 

ว่ากันว่า...

สัตว์หลายๆชนิด เมื่อยามที่คู่ของมันตายไป มันเลือกที่จะไม่มีคู่ตัวใหม่

และในเวลาอันสั้น มันก็จะตายตามไปในที่สุด

 

อย่างเช่นนกนางแอ่น นกกระเรียน และอีกหลายประเภท

 

 

หลังจากเหตุการณ์ในเดือนกันยาที่ผ่านมา คุณตามาณิกย์เสียชีวิตอย่างสงบที่โรงพยาบาลจุฬาฯ วันที่ 10 กันยา เวลาเที่ยงสิบห้านาที

 

ทุกคนต่างเศร้าโศกเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน และแน่นอนที่สุด คุณยายประชุมศรี คู่ชีวิตเพียงคนเดียวของคุณตา

 

คุณยายอดทน ไม่ร่ำไห้ฟูมฟาย ยังคงเป็นหลักให้กับครอบครัวที่เหลืออยู่

แต่ จิตใจ คงสั่นไหว และโยกคลอนเหลือกำลังที่คนแก่อายุ 81 จะรับได้

 

ตลอดงานสวดอภิธรรมศพและงานเผา คุณยายเข้มแข็ง และพยายามช่วยเหลือตนเองเท่าที่จะทำได้

ถึงแม้อาการหลงๆลืมๆและอาการสั่นของโรคพาคินสัน จะเกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา

แต่คุณยายก็ยังแข็งแรง

 

สภาพทางกายคงไม่น่าห่วง เท่ากับจิตใจ

คุณยายพูดน้อยลง เหม่อมองบ่อย และทานข้าวน้อยลงเรื่อยๆ

ปากพร่ำพูดแต่เพียงว่า "คิดถึงพ่อเขาเนอะ"

 

 บางครั้งความเหงาก็แปรเปลี่ยนเป็นความฉุนเฉียว โกรธขึ้ง และกลายเป็นความโกลาหลในบ้าน

(เช่น การซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ไปวัดคนเดียว จนต้องโทรให้เจ้าหน้าที่ที่วัดส่งตัวกลับบ้านบ้าง)

 

แต่.........

 

 

 

 

เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม

ในขณะที่ทุกคนกำลังมีความสุขและตื่นเต้นกับปีใหม่ที่กำลังจะมาถึง

โทรศัพท์เจ้ากรรมก็ดังขึ้นอีกครั้ง และ แม่ ..คือคนที่เดินไปรับสาย

 

เพียงไม่กี่วินาที แม่ทรุดลงไปนั่งกับพื้น ร้องไห้อย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ ปากก็พร่ำบอกว่า

"คุณยาย....คุณยาย นอนตายอยู่ที่บ้าน"

 

ไม่ต้องพูดอะไรกันมาก ทุกคนลุกขึ้นแต่งตัวออกจากบ้านในนาทีถัดมา

 

บึ่งมาถึงบ้านคุณตาอีกครั้ง และต้องสะอึก เมื่อเจอกับรถมูลนิธิจอดอยู่หน้าบ้าน

 

คำภาวนาในใจให้เรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องล้อเล่น ถูกกลืนลงคอไปจนหมด

 

ก้าวเข้าไปในบ้าน....

 

ภาพที่ทำให้เจ็บปวดที่ใจที่สุด คือ คุณยาย ที่นอนคว่ำหน้าอยู่ใต้โต๊ะกินข้าวตัวใหญ่

 

ตัวที่ใช้รับรองแขกทุกคนที่เข้ามาในบ้าน

 

ตัวที่คุณยายนั่งๆนอนๆเป็นประจำทุกวัน

 

 

......................

 

ญาติค่อยๆถยอยมาที่บ้านจนแน่น

ลูกๆคุณยาย ต่างกอดศพร่ำไห้ระงมไปทั้งบ้าน

ความรู้สึกผิดท่วมท้น ที่ปล่อยให้คุณยายอยู่คนเดียว

 

สันนิษฐานกันว่า คุณยายเสียตั้งแต่เช้า แต่มาพบกันตอนจะบ่ายสี่โมงแล้ว

 

...

ขณะนั้น เราคิดถึงช่วงเวลาระหว่างนั้น ที่คุณยายล้มลงแล้ว

คุณยายกำลังคิดอะไรอยู่หนอ

คุณยายจะรู้สึกเสียใจมั้ย เหงามั้ย จะโกรธจะโทษใครต่อใครมั้ย ที่ไม่มีใครเข้ามาพบ

เท่าที่รู้จักคุณยายคนนี้ ท่านไม่ทำอย่างนั้นแน่

 

แต่คุณยาย คงเหนื่อย ที่จะต่อสู้

 

ไร้กำลังใจที่จะอยู่ต่อไป

 

ท้อและสิ้นหวัง

 

จึงตัดสินใจ จากพวกเราไปอย่างรวดเร็ว

 

กะทันหันอย่างที่สุด อย่างที่ไม่เดือดร้อนใคร และไม่ทำให้ใครเดือดร้อน

 

เพียงเท่านี้ จะได้ไปหาคุณตาเสียที

 .............

 

 

คุณยายประชุมศรี ยุกตะนันท์ เสียชีวิตห่างจากงานวันฌาปนกิจคุณตามาณิกย์ เพียง 11 วันอย่างสงบ

ด้วยวัย 82 ปี

 

คุณยายเป็นคนใจเย็น ไม่พูดมาก อดทน เป็นที่พึ่งของลูกๆหลานๆที่เดือดร้อนทุกคน

 

เป็นคุณยายที่ใจดี สุขุม และเป็นต้นแบบการเป็น "ครู" ของเราเอง

 

แม้จะไม่ได้เติบโตมากับยายเหมือนกับหลานคนอื่น

 

แต่ก็ "รัก" คุณยายไม่แพ้ใครเหมือนกัน

 

.......

 

ขอให้คุณยาย ไปสู่ภพภูมิที่สงบและเป็นสุขชั่วนิรันดร์

คุณตา....ฝากคุณยายด้วยนะคะ

คุณยาย....แล้วพบกันใหม่ ในชาติหน้านะคะ

ขอให้ได้พบกันอีก

 

.......

 

 

 

 

 

 

---

 

 

เป็นความรู้สึกของคนบนโลกใบโตๆใบนี้

ที่ไม่เคยมีคำว่า "เท่าเทียม" อยู่จริง

 

เป็นเรื่องราวของลูกศิษย์ของเราคนหนึ่ง ที่"ไม่ใช่"คนไทย

เธอมาอยู่ที่ประเทศไทยได้สิบกว่าปีแล้วก็จริง แต่ทุกครั้งที่ไปไหนมาไหน หรือสนทนากับใคร

จะต้องถูกตีตราจาก คนไทย ที่เรียกตัวเองว่าเป็นประชากรที่เจริญกว่า ว่า

 

นี่น่ะเหรอ ความคิดจากคนที่บอกว่าตนเอง มีการศึกษาแล้ว?

 

แน่นอนว่า สำเนียงและการออกเสียงของเขาไม่ชัดและเป็นอุปสรรคต่อการฟัง แต่ก็เพียงเล็กน้อย

ไม่ได้ต่างอะไรกับฟังฝรั่งพูดไทยเลยซักนิด

 

 

เธอเปิดใจพร้อมน้ำตาว่า เธอเคยไปซื้อของในตลาดก็ถูกแม่ค้าโกงตาชั่งบ้าง โก่งราคาบ้าง

คงด้วยความคิดที่ว่า เธอคงไม่รู้เรื่อง ไม่เข้าใจ

เธอบอกว่า "เธอไม่ได้โง่นะ"

ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ แต่เธอไม่ตอบโต้ ไม่อยากเอาเรื่อง

 

ทุกวันนี้ เธอยังต้องทนกับการทารุณกรรมเงียบเหล่านี้ทุกวัน จนท้อแท้

แต่ด้วยความจำเป็น ทำให้เธอไม่สามารถจะเลือกไปจากเมืองไทยได้

 

ขอร้องทีเถอะคนไทย อย่าได้มองชนชาติเพื่อนบ้านของเราแบบนี้อีกเลย

อย่าได้เลือกปฏิบัติ แม้แต่กับเชื้อชาติเดียวกับตนเองก็ตาม 

 

เพราะเรื่องนี้ เจอมากับตัวเอง

 

ได้ไปลองเข้าชมงานระดับใหญ่ๆมา 2 งาน

แต่สิ่งที่ได้รับกลับมากลับเป็นความรู้สึกผิดหวังและน้อยใจ

 

 

เป็นอีกครั้งที่สะเทือนใจว่า คนไทย ไม่เห็นคนในชาติเดียวกัน มีศักดิ์ศรี เท่าฝรั่งต่างชาติ

ถ้าหากคนๆนั้น ไม่ได้มีผลประโยชน์อะไรแลกเปลี่ยนให้คุณ ก็ไม่ขอเสียเวลาเสวนาด้วย

 

แต่ก็ขอให้เข้าใจว่า ไม่ใช่ทุกคนหรอกค่ะ ที่จะเป็นแบบนี้

 

บนท้องทะเลทรายที่แห้งผากมีโอเอซิสฉันใด บนสังคมไทยที่แห้งแล้งน้ำใจก็ยังมีคนดีฉันนั้น

เพียงคำทักทายดีๆ ไมตรีจิตที่หยิบยื่นให้เล็กน้อย ก็ทำให้รู้สึกปลาบปลื้มถึงเพียงนี้

 

ก่อนจะจบเรื่องนี้ ก็อยากจะฝากคนอ่านไว้ซักหน่อย

 

คนเราทุกคนแตกต่างกันไม่ว่า รูปร่าง หน้าตา เชื้อชาติ สีผิว ครอบครัว ฐานะ โอกาส ประสบการณ์ ทุกสิ่งทุกอย่างไม่มีใครที่เหมือนใคร

 

 

---

 

 

 

ขอย้อนกลับไปเมื่อวันที่ 8 ธันวาคมที่ผ่านมา

 

คณะครุศาสตร์ของเราได้จัดกีฬาสีขึ้นมาเป็นครั้งแรก โดยแบ่งทีมสีออกเป็นชั้นปี ใครได้ไปร่วมงานก็คงจะพอจำได้ว่าบรรยากาศเป็นยังไงนะ

 

ไม่พล่ามมาก เพราะงานวันนั้นมีจุดประทับใจจุดนึง ถึงอยากเอามาเขียน

 

นั่นคือ งานพิธีปิดกีฬาสี ที่ปิดเลทไปกว่า 2 ชั่วโมง แต่ทำออกมาได้กินใจพิลึก

 

นั่นคือ ประธานพิธีกล่าวปิด และร่วมร้องเพลงคณะ และมหาวิทยาลัยร่วมกัน

 

 

เพราะเราไปจัดกันอยู่ในศูนย์กีฬาในร่ม มีน้องๆพี่ๆคณะครุศาสตร์ น่าจะร่วมๆ 300 กว่าคนร่วมร้องเพลงกัน เสียงเพลงใน Hall ก้องกังวาน

 

 

ทุกคนเหนื่อย ทุกคนเมื่อย แต่เมื่อถึงเวลาร้อง ก็ร้องมันด้วยหัวใจ

 

 

---

 

 

 

จากการชวนกันเล่นๆ จับผลัดจับผลูไปเป็นการยกทีมกันไปดู

งานแสดงสื่อการเรียนการสอนนานาชาติ ที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ วันพฤหัสบดีที่ 29 พฤศจิกายน

ตอนแรกก็เข้าใจว่าน่าจะมีจัดถึงเย็นๆดึกๆหน่อยเลยไม่รีบ แต่พอโทรไปเช็คก็รู้ว่า งานเลิก 5 โมง เลยต้องรีบไปกันตั้งแต่เลิกเรียน

 

ก่อนไปก็คิดว่า น่าจะเป็นงานแสดงสื่อทำมือรูปแบบต่างๆ มีประกวด มีงานวิจัยอะไรๆว่าไปตามเรื่อง แต่พอไปถึงปุ๊บ เข้ามาหน้างานป๊าบ~

โอ้โฮเฮะ...ทำไมมันดูเป็นทางการอะไรขนาดนี้หว่า จะเข้าก็ต้องลงทะเบียนติดบัตรก่อนถึงจะเข้าไปได้ แถมต้องให้เหตุผลด้วยว่าพวกลื๊อมาทำอะไร

 

เย๊ย!! ก็มั่วไปว่า มาทำรายงาน ทั้งๆที่ไม่ได้มีรายงงรายงานอะไรหรอก แต่อยากไปดู

อุบ๊ะ เข้ายากนัก อย่างนี้ข้างในมันคงมีอะไรเด็ดๆ ก็เลยทู้ซี้เข้าไปจนได้

 

 

พอหลุดเข้าได้ปุ๊บ ก็ต้องตื่นตะลึงอีกรอบ กับงานแสดงสื่อการสอนชนิดไฮคลาสสุดฤทธิ์ เป็นสื่อการสอนที่ไม่คิดว่าโรงเรียนจะสามารถซื้อไปใช้ได้จริงๆแน่นอน เพราะฉะนั้น คนที่เข้ามาเดินกันควั่กไขว่ในงานนี้ก็มีแต่นักธุรกิจ หรือเจ้าของโรงเรียนนานาชาติ ซึ่ง 80% เป็นชาวต่างชาตินั่นล่ะ

 

 

เอาล่ะสิ ยืนหน้ามึนกันพักใหญ่ จนคนรอบข้างหันมามองว่า "อีพวกนี้มันใครหว่า.." "ไม่ใช่นักธุรกิจแล้วมาทำไมหว่า.."

สายตาทิ่มแทงชักจะมากขึ้นจนต้องออกเดิน เอาวะ! ไหนๆก็มาแล้ว ต้องเดินให้ทั่วก่อนจะกลับนั่นแหล่ะ ไม่งั้นเสียเที่ยวเปล่าๆ

 

เริ่มออกทัวร์ไปสะเปะสะปะ ดูนั่นนี่ อู้~ มันช่างไฮเทคจริงหนอ เมืองไทยหาอย่างงี้มิได้หนอ

 

เท่าที่สำรวจดู เทคโนโลยีที่น่าจะเอามาใช้ในเมืองไทยได้ และ

เป็นสินค้ายอดนิยม หลายๆประเทศ หลายๆบริษัทผลิตกันมากที่สุด ก็คือ

 

(เรียกรวมๆไปว่าอย่างนี้ก่อนแล้วกัน)

 

ActiveBoard ก็คือกระดานที่สามารถโต้ตอบโดยการเขียนหรือสัมผัสกับภาพที่ขึ้นบนจอได้

เหมือนการเล่นคอมพิวเตอร์โดยการใช้เม้าท์ ต่างกันตรงที่จอขนาดเท่าไวท์บอร์ด

และเม้าท์ก็คือปากกา/ไม้ชี้/มือเปล่า แตกต่างกันแล้วแต่บริษัทใดทำออกมา

 

ประโยชน์ของมันก็คงจะเป็น ความสะดวกในการสอน สามารถเขียนหรือกดจากบนจอได้โดยไม่ต้องผ่านคอมพิวเตอร์

และหากมีโปรแกรมที่ใช้ร่วมกันได้ ก็สามารถสร้าง Interaction สดๆบนจอได้ด้วย

 

บริษัทที่สร้างออกมาก็มี ได้แก่

UK - Promethean Worldwide 

ใช้ชื่อผลิตภัณฑ์ว่า ActivBoard

 

China - Beijing Really Sun Technology Co.,Ltd

ใช้ชื่อผลิตภัณฑ์ว่า TRACEBoard

 

 

Thailand - Growing Point Co.,Ltd

ใช้ชื่อผลิตภัณฑ์ว่า MIMIO

 

 

CANADA - SMART Technologies

ใช้ชื่อผลิตภัณฑ์ว่า SMART Board

 

 

นอกจากบอร์ดพวกนี้แล้ว อุปกรณ์อื่นๆที่น่าสนใจก็อย่างเช่น

จอขยายคล้ายๆกล้องจุลทรรศน์ แต่ว่า ไม่ต้องก้มลงมอง แต่ฉายขึ้นบนจอให้เห็นกันชัดๆเลย

 

 

หุ่นยนต์(ที่ไม่รู้ว่าสร้างไว้ทำอะไร)ของเกาหลี

 

หรืออย่างสื่อการสอนบนเว็บไซด์ ของ สวทช. สำหรับผู้สนใจศึกษาวิทยาศาสตร์ตั้งแต่ระดับอนุบาล-บุคคลทั่วไป

เข้าไปดูรายละเอียดได้ที่

www.nunoi.net 

สำหรับบรรณารักษ์และครูอนุบาล

สำหรับเด็กและเยาวชน

สำหรับผู้สนใจวิทยาศาสตร์